نیتروره کردن در مقابل کربوراسیون: چگونه یک فرآیند سخت‌سازی سطح فلز را انتخاب کنیم؟ تفاوت‌های اصلی را در یک نگاه درک کنید

I. اصول فرآیند: تفاوت در "دما و عناصر" انتشار اتمی

• کربوراسیون: در دمای بالا 850-950 درجه سانتی‌گراد، اتم‌های کربن به لایه سطحی فولاد کم کربن یا فولاد کم آلیاژ نفوذ می‌کنند و یک لایه سخت شده با کربن بالا (معمولاً 0.5-2.0 میلی‌متر ضخامت) تشکیل می‌دهند. اتم‌های کربن با آهن ترکیب می‌شوند و مارتنزیت را تشکیل می‌دهند که به طور قابل توجهی سختی سطح را بهبود می‌بخشد (تا HRC 58-64).
• نیتروره کردن: در دمای متوسط-پایین 500-570 درجه سانتی‌گراد، اتم‌های نیتروژن به لایه سطحی فلز (مواد معمولاً استفاده شده: فولاد آلیاژی، فولاد ضد زنگ) نفوذ می‌کنند و یک لایه سخت شده با نیترید (0.1-0.5 میلی‌متر ضخامت) تشکیل می‌دهند. این کار بدون نیاز به کوئنچ بعدی، به سختی سطح بالاتری (تا HV 800-1200) دست می‌یابد.

II. مقایسه عملکرد اصلی: مزایا و معایب در 4 بعد

III. سناریوهای کاربردی: تطبیق دقیق بر اساس نیازها

• کربوراسیون را انتخاب کنید: ایده‌آل برای قطعاتی که تحت بارهای سنگین و اصطکاک شدید قرار دارند، مانند چرخ دنده‌های انتقال خودرو، میل لنگ موتور و زنجیرهای ماشین‌آلات ساختمانی. لایه سخت شده ضخیم در برابر ضربه و سایش طولانی مدت مقاومت می‌کند و فرآیند دمای بالا امکان تولید انبوه کارآمد را فراهم می‌کند.
• نیتروره کردن را انتخاب کنید: مناسب برای قطعات دقیق که به دقت ابعادی بالا و مقاومت در برابر خوردگی نیاز دارند، مانند قالب‌های دقیق، شیرهای هیدرولیک و بست‌های هوافضا. حداقل تغییر شکل، نیاز به کالیبراسیون بعدی را از بین می‌برد و مقاومت ذاتی در برابر زنگ‌زدگی، هزینه‌های عملیات سطحی را کاهش می‌دهد.

IV. 3 نکته کلیدی برای انتخاب فرآیند

1. برای قطعات کار فولادی کم کربن، کربوراسیون را در اولویت قرار دهید (نیتروره کردن نتایج ضعیفی دارد). برای فولاد آلیاژی یا فولاد ضد زنگ، نیتروره کردن ترجیح داده می‌شود.
2. به قطعات دقیق (به عنوان مثال، تلرانس ≤0.01 میلی‌متر) توصیه می‌شود از نیتروره کردن استفاده شود تا از تغییر شکل در دمای بالا ناشی از کربوراسیون جلوگیری شود.
3. برای تولید انبوه کارآمد، کربوراسیون را انتخاب کنید. برای سفارشی‌سازی با حجم کم و محصولات با ارزش افزوده بالا، نیتروره کردن را انتخاب کنید.